Social Secrets E-zine

Anne Helmond is docent voor de Minor Content in Motion van Interactieve Media aan de Hogeschool van Amsterdam en docent Nieuwe Media aan de afdeling Mediastudies aan de Universiteit van Amsterdam, waar zij cum laude afstudeerde in 2008 met haar scriptie ‘Blogging for Engines’. Hiervoor studeerde Anne aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, waar ze haar Bachelor in Interaction Design behaalde en haar Master in Interactive Multimedia. Tijdens de workshop Social Media gaf zij een presentatie over de sociale geheimen van het web en hun privacy kwesties.

Na de presentatie vertelde Anne over haar persoonlijke ervaring met privacy van het web en hoe zij hiermee omgaat. Als eerst wilden wij natuurlijk weten welke sociale media Anne gebruikt en of zij deze vanuit haar vakgebied gebruikt of uit persoonlijke interesse? Anne reageert hierop:

“ Er zijn wel een aantal die ik méér gebruik. De laatste tijd gebruik ik voornamelijk Twitter en Flickr. Flickr, omdat ik erg veel foto’s maak. Ik ben ook freelance fotograaf. Het is aan de ene kant voor je werk, maar voornamelijk voelt het als iets wat ik doe omdat ik het leuk vind. Eigenlijk word ik van praktisch alle sociale media lid, puur omdat ik vind dat ik het moet leren kennen vanuit mijn vakgebied. Bij sommigen kijk ik ernaar en krijg ik er geen gevoel bij dat ik er iets mee kan of wil en dan stop ik ermee.”

Anne is ongeveer twee jaar geleden lid geworden van Twitter, omdat ze toen als fotograaf werkte op Lowlands. Erwin Blom, de voormalig directeur van VPRO digitaal, was toen al heel actief op Twitter en motiveerde iedereen werkzaam op het festival om ook te gaan Twitteren.

“Ik heb toen tijdens het festival een beetje getwitterd, maar ik voelde het toen niet echt en heb ik het bijna een jaar niet meer gedaan… en nu ben ik er helemaal aan verslingerd!”

“Het is met heel veel van die sociale media dat je er veel tijd in moet steken voordat je er iets uit kunt halen. Dit kan een grote drempel zijn.”

Hoe koppel jij de titel van onze workshop, Social Secrets, aan social media?

“Nou dit is misschien wel een leuk voorbeeld uit mijn eigen praktijk. Ik had eerst mijn Twitteraccount gewoon open staan. Ik typte dat ik ontzettend zin had in dadels. En een week later was ik op de verjaardag van mijn zus en mijn moeder zet een doos dadels voor mijn neus neer en zei: “Ja, ik las op Twitter dat je daar zo’n zin in had.”. Dat vond ik een van de mooiste confrontaties met een sociaal medium.”

Anne vertelt dat dit niet zo zeer een geheim is geweest voor haar moeder, maar dat ze gewoon geen rekening had gehouden met haar ‘invisible audience’.

“Je gaat ervan uit dat het binnen je netwerk blijft, de mensen die jou volgen, wanneer je iets op Twitter plaatst. Dat het dus niet bij je vader of moeder belandt. Je weet dat het niet zo is, maar zo voelt het voor jezelf. Op het moment dat je het plaatst, denk je dat je het tegen die mensen zegt. De ‘invisible audience’, daar hou je helemaal geen rekening mee. Of in ieder geval nog niet zo erg. Ik hou er steeds meer rekening mee”.

Anne heeft haar Twitteraccount inmiddels op privé gezet. Niet omdat haar moeder dat adviseerde, “Ja want iedereen kan dat maar lezen!”, maar meer omdat alles geïndexeerd wordt door Google en dat gaf haar de doorslag om het te doen. In principe heeft Anne er geen probleem mee om gevolgd te worden, maar ze heeft wel één regel opgesteld voor haar studenten.

“Ik heb nu als regel voor mezelf wanneer studenten mij willen volgen op Twitter, dat dat pas mag wanneer ik klaar ben met lesgeven aan ze. Ik laat ze mij nog niet volgen, omdat werk en privé al door elkaar heen loopt voor mij op veel sociale platformen. Ik vind het te ver gaan wanneer mijn eerstejaarsstudenten iedere minuut weten waar ik uithang en wat ik aan het doen ben. Ze mogen mij dus eventueel volgen zodra ze uit mijn professionele landschap zijn verdwenen.”

Nu Anne steeds meer ‘vreemden’ als volgers heeft op Twitter is ze steeds meer bewust van wat ze plaatst.

“Ik denk ook dat je in de ene context minder ‘Social Secrets’ hebt als in de ander, omdat het meer geaccepteerd is….Ik hou nu steeds meer rekening met zowel mijn ‘visible’ als ‘invisible audience’. Het hangt heel veel van je context af en de mate waarin je daar eventueel geheimen voor hebt…Voor familie heb je weer andere geheimen dan voor vrienden bijvoorbeeld. En als al die doelgroepen op één hoop gegooid worden voor al die sociale media, is het óf geen geheimen hebben óf veel geheimen hebben. Je kan het niet doseren…”